Over mij vervolg


Eigen paard

Op mijn laatste verzorgadres liep ik mijn huidig paard, Noa (geb. 21 mei 1997) tegen het lijf. Nadat ik hem eerst verzorgd had en mocht ervaren wat een geweldig paard hij was, heb ik na mijn verhuizing van Brabant naar Zuid-Limburg de eigenaar gebeld en op 5 maart 2005 kon ik hem ophalen. Vanaf dat moment was ik zelf paardeneigenaar en kon ik zelf alles beslissen. Wat toch wel lastig was… over sommige zaken had ik nooit hoeven nadenken als verzorger. Nu moest ik zelf beslissen wat voor voer ik gaf en of ik mijn paard zou laten beslaan. Na een paar jaren was ik bijvoorbeeld bezig aan mijn tweede zadel, derde hoefsmid, derde instructeur, voer van de vijfde fabrikant en derde pensionstalling.


Echte band!

Trial and error zorgden voor betere randvoorwaarden en verzorging van mijn paard, maar wat ik miste was een manier om een betere omgang en relatie met mijn paard te krijgen, ik wilde een echte band! Ik las boeken en bekeek dvd’s waaronder die van Monty Roberts en Klaus Ferdinand Hempfling, Emiel Voest, Chris Irwin en Parelli.

Zodoende heb ik door middel van natural horsemanship de band en communicatie met mijn paard kunnen verbeteren.

Gaandeweg heb ik gemerkt dat ik als persoon vooral veranderd ben door mijn omgang met paarden. Ik heb veel meer geduld gekregen, heb geleerd om eerst te denken en dan te doen en kan het gedachtengoed gebruiken ook buiten de paarden om. Voor mijn paard resulteerde dit in meer vertrouwen en focus in mij. Hierdoor werd hij bijvoorbeeld leergieriger, kan nu moeiteloos over obstakels (gaat ook gemakkelijk in de trailer), neemt een hindernis met plezier en ik kan alleen met hem op een buitenrit. Ook kan ik geheel in vrijheid met hem oefenen/’spelen’.

Mijn droom van een echte band met mijn paard is hierdoor uitgekomen en nog mag ik elke dag leren van mijn eigen professor


Rekening houden met biomechanica

Ondanks dat ik een echte band had met mijn paard kreeg mijn paard een blessure. Een band hebben met je paard verzekerd je uiteraard niet van een blessure-vrij paard. Door de blessure ging ik me verdiepen in de biomechanica van het paard en hoe wij hier als eigenaar/ruiter mee omgaan. Uiteindelijk bleek de blessure van mijn paard niet gerelateerd aan ‘mijn gebruik’ of mijn rijden, maar het deed mij wel beseffen hoeveel leed er bespaard kan blijven door goed rekening te houden met de biomechanica van het paard.

Zo leerde ik dat ieder paard net als iedere mens ‘scheef’ is en duidelijke voorkeur heeft voor bijvoorbeeld het voor- en achterbeen gebruik (net zoals mensen links of rechtshandig zijn). Ook zijn de spieren aan de ene zijde van het lichaam zijn kort en sterk en aan de andere kant lang en slap. In vrijheid en zonder ons gewicht als toevoeging heeft het paard daar geen last van, maar met ons erop kunnen deze scheefheden leiden tot veel problemen met als resultaat kreupelheden.

Eenmaal tot dit inzicht gekomen besloot ik te stoppen met het nemen van reguliere instructie en te starten met ”echte” dressuur; academische/klassieke rijkunst. Na ongeveer een half jaar les hierin te hebben genomen, heb ik in 2013 de opleiding tot Instructeur Academische Rijkunst derde graad via het Professional Programma van PaardenBegrijpen gevolgd. Vanaf dat moment ben ik lessen blijven volgen en heb ik mij sindsdien steeds verder verdiept in de Academische en Klassieke rijkunst. In 2016 ben ik gecertificeerd instructeur Timeless Art of Riding geworden en ben ik gestart op kleine schaal met het begeleiden van anderen. Dit pad heeft inmiddels geleid tot vele ‘ow zooo?!’ momenten bij mij en een veel soepeler en sterker lijf voor mijn paard en de paarden die ik op mijn weg heb mogen begeleiden.